Email
Twitter
WhatsApp
İnstagram

İyiliğe Karşı Olan Her Şeye MUHALİF !

İLETİŞİM

İyiliğe Karşı Olan Her Şeye MUHALİF!

İyiliğe Karşı Olan Her Şeye MUHALİF !

Doymayan İnsan

Doymayan İnsan

Bazı insanları neden bir türlü doyuramazsınız?

Ne verirseniz verin, ne yaparsanız yapın, ne kadar fedakârlık gösterirseniz gösterin yetmez!

İstediklerini aldıklarında kısa süreliğine memnun olurlar. Sonra yeni bir şey isterler. Verdiklerinizi kolayca unuturlar, vermediklerinizi ise hiç unutmazlar.

Üstelik zamanla kendilerini size borçlu değil, sizi kendilerine borçlu görmeye başlarlar.

İyilik yapan suçlu, iyilik gören alacaklı!

Bir insan düşünün.

Yıllarca yardım etmişsiniz. İş bulmuş, borçlarını ödemiş, sorunlarını çözmüş, kendi imkânlarıyla ulaşamayacağı fırsatlar sunmuşsunuz.

Bir gün istediği bir şeyi yapmamışsınız.

Kıyamet kopmuş!

Siz on defa yardım etmişsiniz, o on birinci defa yardım etmediğinizi anlatıyor. Hem de öyle bir anlatıyor ki dinleyenler sizi merhametsiz, onu mağdur zannediyor.

Meğer yıllarca yaptığınız iyiliklerin hiçbir değeri yokmuş!

Ama mesele bazen nankörlükten de derin.

Çünkü bazı doyumsuz insanların derdi sizin vermedikleriniz değil, sizde olup kendilerinde olmayanlardır.

Kendilerini sürekli başkalarıyla karşılaştırırlar. Bu karşılaştırma zamanla kıskançlığa, yetersizlik duygusuna, hatta gizli bir düşmanlığa dönüşebilir.

Siz daha varlıklı bir ailede doğmuşsunuzdur.

Niye?

Daha iyi eğitim almışsınızdır.

Niye?

Daha yakışıklı, daha uzun boylu, daha başarılı olabilirsiniz.

Hatta daha mutlu görünmeniz bile rahatsızlık sebebidir!

Sanki bütün bunlar sizin suçunuzmuş gibi.

Sanki sizin sahip olduklarınız onların elinden alınmış gibi.

Hayat herkese aynı şartları sunmuyor. Kimse doğacağı aileyi, fiziksel özelliklerini veya başlangıç imkânlarını seçemiyor.

Ama başkasının sahip olduğu her avantajı kendisine yapılmış bir haksızlık saymak başka bir şey.

Bazı insanlar kendilerinde bulunmayan her şeyi başkasında gördüklerinde zihnen bir hesap açıyor.

Ve o hesabın borçlusu da siz oluyorsunuz!

İstedikleri para, yardım veya ayrıcalık çoğu zaman bahaneye dönüşüyor. Asıl mesele sizinle hesaplaşmak.

Doyumsuzluğun bir başka türü daha var ki insanı gerçekten şaşırtıyor.

Bir kadın düşünün.

Ömrünün büyük bölümünü maddi sıkıntı çekmeden geçirmiş. Eşi çalışmış, kazanmış, ailenin ekonomik imkânlarını oluşturmuş. Kendisinin adına fazla bir mal varlığı bulunmamış ama rahat bir hayat yaşamış.

Sonra eşi ölmüş.

Miras kalmış. Evler, arsalar, tapular…

Kadın doksan yaşına gelmiş. Geçim kaygısı yok. Hayatının geri kalanını rahatça geçirebilecek imkânlara sahip.

İnsan ne bekler?

Huzur. Sağlık. Çocuklarıyla, torunlarıyla güzel günler…

Ama hayır!

Bizimkinin gözü yeni tapularda!

Daha fazla mülk, daha fazla pay, daha fazla sahiplik istiyor. Çocuklarıyla çatışıyor.

Yıllarca kendisine rahat bir hayat sağlayan, ölümünden sonra da önemli bir mal varlığı bırakan eşine bile öfkeleniyor.

“Neden hayattayken daha fazlasını benim üzerime yapmadı?”

Ölmüş kocasının arkasından hesap soruyor. Onun yıllarca verdiği emeği, sağladığı imkânları unutup devretmediği tapuların hesabını tutuyor.

Adam ölmüş, tapu kavgası bitmemiş!

Üstelik artık mesele ihtiyaç değil.

Mesele sahip olmak.

Ve belki de başkalarının sahip olmasını engellemek.

Elbette herkesin mülkiyet hakkını korumak, mirastan adil payını almak istemesi doğal. Ama hakkını aramakla, sahip olma hırsının esiri olmak aynı şey değil.

İnsan doksan yaşına gelebiliyor ama bazı hırsları dokuz yaşındaki çocuk kadar sabırsız kalabiliyor!

Demek ki yaşlanmakla olgunlaşmak da aynı şey değilmiş.

Doyumsuzluk yalnızca yoksullukla açıklanamıyor. Zenginlikle de sona ermiyor.

Ailede, arkadaşlıkta, iş hayatında, siyasette karşımıza çıkıyor.

Bir evlat anne babasının bütün fedakârlıklarını yetersiz bulabiliyor.

Bir yönetici sahip olduğu makamın sorumluluğundan çok, başkasının makamıyla ilgilenebiliyor.

Bir mirasçı, kendisine bırakılan servetin değerini düşünmek yerine bırakılmayanların hesabını tutabiliyor.

Oysa daha fazlasını istemek kendi başına kötü değil.

İnsanı çalışmaya, üretmeye, gelişmeye yönelten hırsla, başkasının sahip olduklarını hazmedemeyen doyumsuzluk aynı şey değil.

Biri kendisini yükseltmek ister, diğeri başkasını aşağı çekerek yükseldiğini sanır.

Peki, bu insanları kim yetiştiriyor?

Bazen aileleri, bazen çevreleri, bazen de biz.

Her istediklerini yaparak, her sorunlarını çözerek, haksız taleplerine boyun eğerek…

Sevgiyle sınırsız teslimiyeti birbirine karıştırıyoruz.

Oysa insanın yalnızca istemeyi değil, yetinmeyi de öğrenmesi gerekiyor.

Yetinmek, hayallerinden vazgeçmek değildir. Sahip olduklarının değerini bilerek daha iyisi için çalışabilmektir.

Doyumsuz insan ise başkalarının hayatıyla o kadar meşguldür ki kendi hayatını yaşamaya fırsat bulamaz.

Daha fazlasına sahip oldukça mutlu olacağını sanır. Oysa mutluluğunu başkalarıyla kıyasladığı sürece sahip olduklarının miktarı hiçbir şeyi değiştirmez.

Çünkü kıskançlığın terazisinde insanın kendi sahip oldukları değil, başkasının sahip oldukları tartılır.

Türkçede, türkülerde, şarkılarda sıkça karşılaştığımız bir söz var:

“Doyursun seni kara toprak!”

Ne ağır bir söz!

Ama insanın bitmek bilmeyen açgözlülüğünü bundan daha iyi ne anlatabilir?

Bazı insanların açlığı ne parayla ne mülkle ne de başkalarının fedakârlıklarıyla giderilebiliyor.

Dünyayı verseniz, bütün uzayı isterler!

Galiba halkın o acı sözü tam da böyle insanlar için söylenmiş.

Bu dünyada doyuramadıklarımızı, sonunda ancak kara toprak doyuruyor!

 

Güncellenme Tarihi
  • 22 Kasım 2026, 09:52
Yazının Adı
Doymayan İnsan